Paleontolodzy bardzo długo zastanawiali się nad funkcją ogromnych kostnych czubów, które dinozaury kaczodziobe nosiły na głowach. Ich zdaniem, czuby te nie wzmacniały węchu, ale służyły komunikacji pomiędzy osobnikami - poinformowali badacze podczas dorocznego, październikowego spotkania Society for Vertebrate Paleontology w Cleveland.
Lambeozaury, zaliczane do dinozaurów kaczodziobych, miały na głowach kostne czuby, wewnątrz których biegły długie kanały połączone z kośćmi nosa. Na szczycie czuba kanały te łączyły się w pętlę. Ich budowę ujawniły najnowsze badania przeprowadzone za pomocą tomografu komputerowego. Naukowcy z University of Toronto, Ohio University i Montana State University zbadali również wgłębienia na wewnętrznej stronie czaszki odciśnięte przez mózg oraz wewnętrzną budowę kości nosa. Analizie poddano skamieniałości czterech gatunków lambeozaurów. - Kształt mózgu dużo nam mówi o tym, jakie zmysły były ważne w codziennym życiu tych zwierząt. W ten sposób możemy zrozumieć, jaką funkcję spełniał czub na głowie - wyjaśnia główny autor badań, paleontolog David Evans z University of Toronto. Niektórzy naukowcy spekulowali, że czuby dinozaurów wzmacniały ich zmysł węchu, ponieważ zwiększały powierzchnię tkanki węchowej. Inni sądzili, że czuby były regulatorami temperatury, jeszcze inni, iż były czymś na kształt pudeł rezonansowych i służyły do komunikacji. - Jest niezmiernie trudno odgadnąć funkcję jakichś struktur u wymarłych dinozaurów, kiedy nie mamy żadnego porównania z obecnie żyjącymi zwierzętami - nie ukrywa Jack Horner z Montana State University. Badania wykazały, że część mózgu lambeozaurów odpowiedzialna za węch była dość mała i słabo rozwinięta. Oznacza to, iż czub nie wyewoluował po to, żeby wzmocnić zmysł węchu. Potwierdziły to badania porównawcze innych, spokrewnionych gatunków dinozaurów. Wcześniejsze prace, prowadzone przez inny zespół naukowców, sugerowały, że czuby lambeozaurów mogły służyć jako rezonatory do wydawania niskich, wibrujących dźwięków. Być może w ten sposób zwierzęta nawoływały się podczas godów lub ostrzegały przed wrogiem. Analiza budowy kości ucha dowodzi, że odbierały one dźwięki o niskich częstotliwościach. Wyniki tych badań są zgodne z rezultatami najnowszych prac.
Procesory Prescott pojawiły się w lutym 2003. Opierały się na zmodyfikowanej technologii Pentium 4. Spekulowano nawet, że nowe procesory zadebiutują pod nazwą Pentium 5. Tak się jednak nie stało. Główne różnice między Prescottem a wcześniejszym Northwoodem to: zwiększona pamięć poziomu L2 do 1MB, oraz w późniejszych modelach zwiększona FSB do 800 MHz (4 x 200 MHz). Stworzyło to podział na ekonomiczne Prescotty A (FSB 533 MHz) oraz wydajniejsze Prescotty E (FSB 800 MHz + HyperThreading). W Prescottach zadebiutowały też dwie technologie: XD Bit oraz EM64T Najszybszy Prescott taktowany był zegarem 3,8 GHz. Również na tym rdzeniu wyprodukowano ostatnie serie Pentium 4 Extreme Edition pracujące z prędkością 3,73 GHz. Podobno jednak były mniej wydajne od wcześniejszych Gallatinów 3,43 GHz. Rodzina Prescottów na podstawce LGA 775 otrzymała nowy sposób oznaczania procesorów. Intel wprowadził bowiem określenia numeryczne dla poszczególnych modeli i Prescotty sprzedawane były jako Pentium 4 5xx (505-519 dla Prescott A, oraz 520-571 dla Prescott E).
